پيشواى نهم در سال 212 هجرى در يكى از محلات مدينه ، در محلى به نام " صريا " ديده به جهان باز گشود و به زيباترين نامى كه در آن خاندان علوى ، سابقهء ديرين و خوش خاطره‌ها داشت ، موسوم گرديد . پدر ارجمندش براى وى ، نام " على " را برگزيد . او كه همانند جد بزرگوارش على بن ابيطالب ( عليه السلام ) مأموريت دفاع از اسلام و احياى حقوق مسلمانان را از جانب پروردگار عالم به عهده داشت ، به اين مولود مسعود ، همان كنيه جدش بر وى ، انتخاب شد و به " ابوالحسن " ، موسوم گرديد كه در نهايت با افزودن " ثالث " و سومى بر آن متمايز مىگرديد آن چنان كه امام هشتم حضرت رضا ( عليه السلام ) نيز با دومين ابوالحسن دودمان امامت مشخص مىشد . ولى لقب " ابن الرضا " درخشان‌ترين عنوان و شهرت او و ديگر پيشوايان معصوم بعدى بود كه آن روزها همچون ستاره اى تابان ، در ميان دهها القاب ديگر بر تارك وى مىدرخشيد . از ديگر القاب آن حضرت مىتوان : هادى ، ناصح ، عالم ، فقيه ، امين ، عسكرى ، دليل ، فتاح ، متوكل ، نقى ، مرتضى و . . . را نام برد . چنان كه امروز بيشتر دوستداران و شيعيان ، او را با لقب " هادى ، هدايتگر " مىشناسند . حضرتش ، تحت تربيت‌هاى الهى و معنوى پدر ، هفت سال و اندى زندگى كرد و بعد از وفات پدر ، درخشان ترين و شامخ ترين چهرهء اسلام بود كه مشكلات فقهى و علمى مردم مسلمان را با دانش و بينش خود ، حل و فصل مىنمود . مادر مادر عزيز و مهربانش ، بانوى با فضيلت و پارسا و دانشمندى بود در نهايت فداكارى و دلسوزى . او يكى از بانوان صالح و درستكار روزگار خود محسوب مىگشت به حدى كه خود امام دربارهء او چنين مىفرمايد : " مادرم ، عارف و آشنا به مقام امامت و ولايت بود . او با عنايت و لطف پروردگار اهل رحمت و بهشت است . هرگز فريب شيطان و مكر وكيد تجاوزكار و ستمگر را به خود نديد و از نظر رتبه و مقام ، كمتر از مادران انبياء و مردان شايستهء الهى نبود . . . " . ( 1 ) نام گرامى وى " سمانه "

--> 1 . سفينة البحار ج 2 ، صفحهء 240 متن عبارت اين است : " امى عارفة وهى من اهل الجنة لايقربها شيطان مارد ولا ينالها كيدجبار عنيد وهى به عين الله التى لاتنام ولا تخلف عن امهات الصديقين والصالحين " .